Archiwum dla 6/10

Nocne spotkanie i klon Bonobo

Posted in O muzyce raczej na poważnie with tags , , , , , , , , , , , , , on Sierpień 11, 2010 by headphonesporno

UNKLE- Where Did the Night Fall

Budząc się w środku nocy namiętnie lubię, przezwyciężając pierw wszelkie czynniki zmuszające mnie do pójścia dalej spać, włączyć sobie radio, coby mi cicho grał do uszka. Prawda jest taka, że szeroko pojęte polskie media radiowe za dnia nie serwują czegoś co mnie satysfakcjonowało. Inaczej to wygląda (a w zasadzie brzmi) w porach nocnych, kiedy np. w Trójce można usłyszeć naprawdę tłuste kawałki. (Oczywiście, my Krakusy poradziliśmy sobie z tym problemem i mamy boską, studencką Radiofonię, która kiedyś wprowadzi małe zawieruszenie w polskich mediach, szerząc się na cały kraj <3)  Tak czy siak, pewnej pięknej, deszczowej nocy wykonałem czynności opisane wyżej i usłyszałem… no właśnie, coś usłyszałem. Wiedziałem tylko, że głos znajomy i już po paru sekundach rozbudzony, czekałem do końca piosenki. „Prawda, że niesamowite? To proszę państwa był nowy UNKLE, zamykający utwór z Markiem Leneganem”. Wiedziałem! No i się wkręciłem. UNKLE nigdy nie znałem za dobrze, wiedziałem tylko, że co płytę stosują złotą zasadę Michała Wiśniewskiego „keine grenzen”, więc po Where Did the Night Fall można było się spodziewać absolutnie wszystkiego. Co dostaliśmy? Całkiem niezłą dawkę electro/triphop’owych czteryipółminutowców, tradycyjnie z multum gości. Cudów wielkch ni mo. Materiał jest dobry, jest tu wszystko od hałasów, do motywów orientalnych, smyczków, potężnych porywających perkusji do doniosłych chórów. Jednak mimo całej tej różnorodności, którą Lavelle i Clements starają się nam zaserwować, płyta zaczyna być monotonna i gdzieś, mniej-więcej w połowie, miałem już dość. Ocenę jednak, po znajomości dostają ode mnie pozytywną, właśnie przez nasze nocne zapoznanie, które okazało się być najlepszym kawałkiem na płycie. Dla niego warto posłuchaj tej płyty do końca. (7.2/10)

Berry Weight – Music for Imaginary Movies

To jest płyta debiutowa, lecz nie znaczy to, że już się nigdy nigdzie w świecie nie pojawili. Dawno temu Wax Tailor zarządził konkurs na remixy swoich kawałków no i zgadnijcie, kto wygrał? Yeap! Berry Weight to dwójka didżejów, którzy tworzą, jak sami to określają: „electro / organic / space / jazz”. Cóż, i to właśnie tworzą. Wykonane z największą precyzją na pół chilloutowe kawałki znakomicie podchodzą o każdej porze dnia i nocy do jakiejkolwiek czynności. Nazwałbym to tanią podróbką Bonoba, jednak znacząco odróżniającym czynnikiem obu wykonawców jest spore użycie mixera na Music for Imaginary Movies, który wnosi w 11 utworów naprawdę dużo czarów. Nie do końca wiem, co mogę jeszcze o tej płycie napisać. Nie są to jakieś cuda, nie jest to kiszka, taka o! uniwersalna muzyka, którą można puścić i na randce i jako melodyjkę w windzie. Bonobo cieszy się w Polsce niemałym uznaniem, więc myślę, że każdy kto go lubi polubi i formację Berry Weight. Naprawdę warto zato sprawdzić teledysk to piosenki „Equations” i poczekać to momentu kiedy Astrid Engberg będzie śpiewać „so maybe we could give all the numbers, colours instead…” śliczne! (6.9/10)

Szadi

Reklamy

Polish to!

Posted in O muzyce raczej na poważnie with tags , , , , , , , , , , , on Maj 10, 2010 by headphonesporno

<Kopiuj wklej> wymówkę czemu miesiąc nikt (czyli ja) dupy nie ruszył i nie napisał czegokolwiek. Jedziemy:  trochę ostatnio ciekawej polskiej muzyki powychodziło więc o tym właśnie napiszę.Jutro urodziny Headphonesporno, pamiętajcie o życzeniach i fajnych, modnych, drogich i dużych prezentach.

Ania Dąbrowska- Ania Movie

Z Anią to ja sam nie wiem co zrobić. Może błędnie, ale miałbym wątpliwości czy wsadzać ją do szufladki: KOMERCJA. Bo niby każdy wie kto to, wykluła się w TVN, ale od samego początku nagrywa muzykę naprawdę, naprawdę dobrą. Jeśli już występowała, to też u dobrych artystów a’la Smolik. Co mnie zawsze irytowało jednak w jej muzyce, to denne teksty o tym jak to jakiś facet ją tym razem w wuja nie zrobił. Teraz Ania rzuciła całą to retro-smucenie nieszczęśliwych relacjach z płcią silną i wzięła się za covery piosenek filmowych. I Bomba!. Bo Ania dalej nosi retro sukienkę, ale nie ma już pod nią retro zarostu! Takiej właśnie Ani oczekiwałem- umytej, odświeżonej, odważnej i chętnej na eksperymenty (bo nawet DeepThroat zalicza, za co specjaliści z Headphonesporno przybijają piątkę!). Dobór utworów pozwolił pokazać się jej i jej muzykom z innej strony. Nie licząc dosłownie paru słabych pozycji, które nie wniosły nic nowego i mogłoby by ich na płycie nie być (np.”Sound of silence”, które już zostało wyeksploatowane  wystarczająca ilość razy) to cała płyta jest naprawdę ciekawa a przede wszystkim wspaniale nagrana i dopieszczona. Na największa pochwałę zasługuje chyba 8 minutowe „Silent Sigh„, które płynnie przechodzi potem do „Strawberry fields forever” Beatlesów. A to przechodzi z kolei w mały jam, z fletami i syntezatorami. Klawo i dziarsko!

Ah! Ludzie czepiają się wszędzie, że Dąbrowska to tylko to retro, że niewolnica stylu i że wystarczy już tego. Sranie w banie.  Gdyby zrobiła to gwałtownie, wyszło by to jak Chylińskiej. Ania obiecała, że zmieni coś w swojej twórczości, że zakończy pewien etap. Zrobiła to z powoli, z klasą i miejmy nadzieję że kierunek, który wybrała nie zmieni się, bo pierwszy krok ku nieznanemu postawiony został pomyślnie. (6.9/10)

Sublim- Summerends

Wszędzie można poczytać że to polski Coldplay, mutacja Mylsovitz. Chlopaki, dla odmiany, jak wszystkie pieprzone, polskie, kapele alternatywne inspirowały takie formacje jak: BonIver, AIR, SigurRos, Radiohead  blablabla, itp, itd, rotfl, lol2, śpi. Tymczasem w ręce wpadła płyta, która co najwyżej brzmi głównie jak Myslovitz na wolniejszych obrotach. Nie twierdzę, że to źle, bo Myslovitz na wolniejszych obrotach lubię. W miarę lubię. Dobra, lubiłem. Summerends było zapowiadane jako krótka opowieść o wieku dorastania oraz wszystkich emocjach, lękach i pragnieniach, jakie się z nim wiążą. I macie chłopaki farta, że przynajmniej w tej kwestii dotrzymaliście słowa! Bo ta płyta właśnie taka jest. Jest jak  wczesne liceum. Niby dorosły, ale kupsko wiesz o życiu. Niby już uprawiasz sex, ale do ” sir Dupcinger” jeszcze długa droga. Taki jest Sublim- mają chłopaki parę całkiem ciekawych pomysłów, lecz to wszystko jest we wczesnym stadium rozwoju i wymaga jeszcze dużo, naprawdę dużo pracy. A TO CO?! Wokalista i autor tekstów Wojciech Wiśniewski ma 30lat!? I dopiero teraz wydaje płytę o dojrzewaniu?! Kiblował tyle czy co? Summerends jest sztuczne. Sztucznie buduje się nastrój, usilnie wciska w każde miejsce melancholię, myslogitarki i inne nasiłezerżnięteodeuropejskichkapelmotywy. To wszystko jest nużące, przeźroczyste, niekonkretne i płytkie. Do tego teksty są na poziomie Piotrka Kupichy (a kawałek „Scalić nas” przypisałbym bez zastanowienia Feel’owi, gdybym nie wiedział kto to wykonuje). Martwi mnie też ich niepewność co do swojego muzycznego kształtu, o czym mówili będąc gośćmi w radiowej Trójce.  Nagrali płytę, tak o, podsumowali sobie tym jakiś tam okres swojego życia a teraz nie wiedzą co będzie dalej, co będą grać. To jest przerażające.

Mimo to nie skreślam w pełni Sublima. Bo Summerends ma swoje dobre momenty. A dokładnie dwa dobre momenty. „Here is your love” to ogromny przepyszny rodzynek w całym tym zakalcu, którego mogę słuchać w kółko (i ten bas trzeszczący w lewym kanale, no dosko!). Drugi, trochę mniejszy to zamykający utwór „Nie będzie więcej tak”. Śpiewanie po polsku to bardzo niebezpieczny zabieg- w naszym cudownym języku cieniutka jest granica między kiczem a czymś konkretnym, a właśnie coś konkretnego udało się uzyskać w tym utworze. Gdyby cała płyta była tak konkretna jak te dwa kawałki, mielibyście moje błogosławieństwo. A narazie nie macie. Życzę, żeby tylko narazie. (6.5/10)

Iowa Super Soccer- Stories Without Happy Ending

I Ty Brutusie! Myślałem, że takie zespoły jak IowaSuperSoccer, nie mogą spieprzyć sprawy przy wydawaniu nowych płyt. A okazuje się, że mogą. Bo płyta #1 kupiła mnie klimatem, znakomitym jego budowaniem i damsko męskim wokalem (co prawda na żywo tak dobrze to już się nie sprawdzało, ale mówimy o płycie nie o koncercie). Teraz Ajołka niestety wraz z ogromnymi zmianami w składzie uległa też mutacji muzycznie. Na pierwszy ogień pojadę ostro po Natalce, której słodkiego głosu jest na tej płycie tak dużo, że człowiek rzuca słodycze na tydzień. To wszystko momentami brzmi jak soundtrack z Pocahontas a nie jak najlepsza polska kapela 2008.  Pytam: gdzie się kurna podział drugi kierownik zespołu, Michał Skrzydło?! No ok, często się spotykałem z opinią, której sam jestem zwolennikiem,  że Michał śpiewać nie umie ( bo nie umie), co najbardziej dawało się we znaki na koncertach. Michasiowi chyba zryła się psycha i na „Stories Without Happy Ending” Michaś śpiewa mało i pod noskiem. Za to Natalia zbytnio chyba zachłysnęła się zacnym tytułem frontwomana grupy, bo jej głos zamiast mnie głaskać i lulać, to drapie, kopie i kuje. Za dużo wszędzie jej wysokiego głosu, którym jak na złość próbuje zrobić różne salta, fikołki i gwiazdy. I  akcent też jej się zepsuł. I za wysoko. I człowiek ma wrażenie, że wzięła parę lekcji jak źle śpiewać. I teksty dalej brzydkie mają. Ametamorfoza. Z pięknej robi się bestia. Tyle o Natalce. Diss na Ajołkę numer 2: muzyka. Na rzecz smutniejszych piosenek powoli wprowadzających nastrój, pełnych melancholii, przesiąkniętych jesienią ISS postawili na proste, czasem skocznie, płytkie i lekkie piosenki, które…mi się kurwa nie podobają. Mogę zrozumieć, że jest to uzasadnione zmianami w teamie, szyld jednak pozostaje dalej ten sam i niestety Ajołko tym razem zawiodłem się. Nie mówię, że wszystko takie jest, bo naturalnie czuć momentami na tej płycie stary dobry klimat z Lullabies to Keep Your Eyes Closed”‚ ale tego jest tyle co dialogów w pornuszkach. Mogę od niechcenia pochwalić utwór „Scary Book” utrzymany w klimatach tanga / RazDwaTrzy. Mimo to 1/12 to za mało na przybicie piątki. Thumbs down Ajołko. Przykro mi… ;( (5.1/10)

Szadi

Pozimowe powodzie płytowe (Wiosenna ogarniawka part.2)

Posted in O muzyce raczej na poważnie with tags , , , , , , , , , , , , , , , , on Kwiecień 4, 2010 by headphonesporno

Miike Snow- Miike Snow

Z komputerów korzystamy codziennie a założę się, że nikt nie wie kto je wymyślił. Na rowerach jeździmy wszyscy i też nikt nie wie kto je zbudował. Zwiedzamy piramidy, oglądamy mumie, katakumby i inne pierdoły, ale nikt nie wie kto je odnalazł.  Słuchamy np. „Toxic” Britney Spears i… mam nadzieję, że nie myślimy, że to jej piosenka. Bo „Toxic” to Britney tylko śpiewa.  I jeszcze miała, kurna, za tę piosenkę Grammy dostać. Jakby dostała, to wtedy nagrodę powinni odebrać  Christian Karlsson i Pontus Winnberg, bo to oni stworzyli ten hicior…i wiele innych  należących np. Madonny, Kelis czy innych Kylie Minouge). Dżentelmeni Ci, wraz z Andrew Wyatt założyli zacną kapelę pt. Miike Snow.

Płyta jest 100% popowa. Komercyjnie popowa. Nie jest to jednak komercja typu „Umbrella” Ruhan, tylko właśnie rzędu „Toxic” Britni. Bo przecież „Toxic”, jak i większość kawałków z tego okresu Britney są naprawdę dobre. Świetnie skomponowane, świetnie wyprodukowane i świetnie brzmiące. I taki jest Miike Snow: pozytywnie komercyjny, znakomicie zagrany i wyprodukowany , wybitnie zaśpiewany, no świetny!  Mniej lub bardziej taneczne kawałki, ze zdrową dawką dźwięków od komputera, idealne na tę porę roku. Ani to jakieś ambitne, ani ciężkie. Idealne do puszczenia w MTV po „Meet uncle of mother of my sister”. Idealne na dzwonek za SMSa z tyłu gazetki. Idealne na muzykę do reklamy nowej kolekcji H&M. Miike Snow balansują na granicy dobrej i złej komerchy, z przewagą na tę pierwszą, i oby tak było cały czas. Czek yt ałt! (7.7/10)

Deftones- Diamond Eyes

Zawsze gdy mam ochotę na „pierdolnięcie” odpalam albo Snot, albo Deftones’ów. Z czego tych drugich zdecydowanie częściej.  Cenię sobie ich za to, że podczas gdy ich muzyka jest takim wzburzonym morzem, to rozmarzony wokal Chino jakby nigdy nic płynie sobie po tej wodzie spokojnie.  Kolejna płyta Deftonesów jest dokładnie taka, jaka chciałem żeby była. Nie ma tu żadnych kryzysów wieku średniego, jest ostro, bywa spokojnie. No bardzo ładne piosenki są. Nie wiem, co więcej mogę powiedzieć. O płytach tego typu, ciężko mi pisać a o każdej piosence z osobna pisać nie będę, bo to taka forma recenzji jest bez sensu. To tak jakby pisać o książce i opisać każdy jej rozdział  z osobna. Sięgnąć na pewno po Diamond Eyes trzeba, każdy znajdzie coś dla siebie. Moim faworytem jest „You have seen the butcher”, którego nigdzie nie ma, tak jak całej płyty, bo premiera 5 maja. Ja już słuchałem bo mi Chino z kumplami wysłali próbkę, żebym powiedział co myślę. (8.7/10)

Pantha du Prince- Black Noise

Za delikatne przegięcie pyty uważam bezgraniczny zachwyt nad Black Noise i nominacje do płyty roku.  Ok, Pantha du Prince to na pewno projekt ciekawy. Dźwięki, które tworzy Henrik Weber, są naprawdę godne podziwu, i człowiek nie raz zastanawia się: jak!? Ładnie gdzieś na necie ktoś to ujął, że Henrik nasypał szklanych kulek do słoika zatrząsnął. Ludzie wsadzają to do szufladki z minimal’em podczas gdy na Black Nosie wszystko wygląda jak Екатерининский дворец w Petersburgu. Plumy, brzdęki, tiktaki, packi,świecidełka. Ładnie tu, ale nie na tyle, żeby cały rok zostawiać. Do tego samego słoika, można śmiało wsypać wszystkie utwory Pantha du Prince’a zatrząsnąć, wylosować pierwszy lepszy, i chyba nikt prócz samego Henrika Weber’a nie będzie wiedział jaki to kawałek i z której płyty. Bo dla mnie wszystko spod loga Pantha du Prince to takie mgiełki. Ani do tego tańczyć, ani się uczyć, ani pod wąsem zanucić. Siąść na stołku, posłuchać i powiedzieć: „Łał”. Nie mam czasu ani cierpliwości panie Weber. Sprafć to. (6.7/10)

Szadi

Wiosenna ogarniawka part.1

Posted in O muzyce raczej na poważnie with tags , , , , , , , , , , , , , , , , , , on Marzec 22, 2010 by headphonesporno

Znowuż się z Tapczanem rozleniwiliśmy. Znowuż przez miesiąc blog był niedokarmiony. Systematyczność pojawiania się notek zagubiła się gdzieś między feriowym nieróbstwem a niskim wskaźnikiem odwiedzin… Cóż, dopóty jeszcze paru z was to czyta, o muzyce pisać będziemy.

Rok 2010 rozpoczął się wyśmienicie, jeśli mowa o muzyce.  Dużo dobrych artystów coś w końcu wydało, znalazło się tez parę niedobitków z roku 2009. Jako, że trochę tego jest, przedstawię to w formie serialowej, regularnie update’owanej. „Dajesz Malina”:

Gorillaz- Plastic Beach

Jestem ogromnym przeciwnikiem występów gościnnych. Gdy tylko widzę, że jakiś kawałek obok tytuł ma  napisane „feat.” bierze mnie jak po śliwkach z mlekiem. No bo albo tworzymy samodzielnie, albo nie. Zrozumiem jeszcze, jak  na jeden kawałek wpadnie kumpel, bo przy wódce się dogadali. Ale, żeby na więcej niż połowie! Albarn pobawił się w kolekcjonera i wyszło mu to, delikatnie mówiąc, CHUJOWO.  Na 15 piosenek z pierwszego longplaya „Gorillaz” gościnnych występów było 4. Daje to ok 27%. Dopuszczalna norma, zwłaszcza, że te występy nie były strasznie odczuwalne. Na „Demon Days” już się robiło groźnie, bo około połowa piosenek, była nasączona mate’ami Damona. D/G-sidów nie liczę, no bo wiadomka. A na Plastikowej Plaży 11/16 ma gości! Prawie 70% płyty to inne wokale! Fajnie że Snoop, fajnie że Little Dragons czy Simonon, ale to nie Glastonbury tylko płyta własna! Tam więcej Alborna nie słychać, niż słychać. Kawałki rdzenne, samodzielne, są jak najbardziej OK, czuć stare dobre Gorillaz, ale za mało! Przy następnej  płycie Panie Albarn, proszę nagrać wszystko, bez żadnej wódki z kumplami po drodze,  podzielić wynik przez dwa i dopiero do wytwórni. Bo dla „Plastic Beach” thumbs down. Headphonesporno daje 2/5 bo chyba tylko dwie piosenki mi się spodobały. Szkoda. (6.0/10)

Husky Rescue- Ship of Light

Rajciu, ileż ja na tą płytę czekałem! Moja muzyczna fantazja, niespełnione marzenie, spóźniony prezent pod choinkę. Chyba większej niespodzianki mi zrobić nie mogli moi ulubieni Finowie, jak sprawić, że pierwszą płytą z rokiem 2010 w dacie urodzenia, jaką usłyszałem było „Ship of light”. O płycie nie ma się co rozpisywać, bo to wciąż stare dobre Husky Rescue, o którym pracę inżynierską już pisałem. Nic się specjlanie u nich nie zmieniło.  Znowu mamy dzwoneczki, plumknięcia, skandynawskie gitary i delikatny głos zasypiającej za mikrofonem Reety-Leeny Korhola, której każde wyśpiewane słowo wlewa się do naszych uszu jak rosół do talerzy w niedzielę przy Familiadzie. Kiitoksia oikein paljon Husky Rescue! :* <3 xD lol (7.4/10)

Sulphur Phuture- Sulphur Phuture

Okładka płyty to bardzo, ale to bardzo ważna rzecz. To jest jak ciało kobiety. Niunia może być pusta jak pudełko po butach, ale jak widać że jest „zdrowa”, to właśnie ją byśmy wybrali, mając… jakiś tam wybór:) I właśnie taka zdrowa, okładka mnie uwiodła. Gdzieś, kiedyś znalazłem przez przypadek recenzję Sulphur Phuture, nie przeczytałem jej bom leń, ale zapisałem sobie stronę w folderze „Sprawdź”, właśnie dzięki okładce. Ostatnio płytę znalazłem, przesłuchałem… i dostałem nauczkę. Bo po przesłuchaniu pierwszego kawałka stwierdziłem, że płyta jest *&^%$#, do tego !@#$%^  i @#$%&*. I wyłączyłem. Wróciłem do niej po paru tygodniach, przesłuchałem od tracku 2 i …doznałem. To jest polskie!? Sulphur Phuture to solowy projekt  niejakiego Praczasa z niejakich Masala, Village Kollektiv. Fuck me! Ja- pierwszy antydubstepowiec IV RP, zostałem uwiedzony przez obiekt mojej największej pogardy, w dodatku z polską metką! Sulphur Phuture to mieszaninka dub’u, breakbeat’u, d’n’b, dubstepu itp. Do tego jakieś wstawki jazzowe, flamenco, głosy polskiej telewizji, i wszystko tak kolorowe, tak bogate i tak dopieszczone- niemalże z bonobowską precyzją! I choć piosenka nr 1 dalej pozostaje w moich oczach chłamem totalnym, asertywnie stwierdzam: Polak z roku na rok potrafi coraz bardziej. Jadąc w gości za granicę, jako prezent wziąłbym ze sobą 2 płyty: Kapelę Ze Wsi Warszawa i Sulphur Phuture! (7.6/10)

Szadi

%d blogerów lubi to: